Willem van Engelen De Meern

Een glijpartij van 1 seconde heeft desastreuze gevolgen...

Diverse gipsmomenten, vele foto's, goede adviezen, doktoren-artsen-verpleegkundigen en fysiotherapeuten....


Geplaatst: 26 juni 2019

Deel 1, dag 5

Probeer eens met 1 hand de normale klusjes te doen: aankleden, wassen, douchen, baden, afwassen, typen, stofzuigen, rommel opruimen, ontbijt maken, koffie zetten en ga zo maar door.
Het gaat allemaal wel maar het gaat wat moeilijker en het duuuuuuuuuuuuuuurt allemaal wat langer!
Gelukkig is mijn beperking maar voor een week of acht, hoop ik. maar ik heb wel meer respect gekregen voor mensen die altijd maar 1 hand ter beschikking hebben om hun dagelijkse dingen te doen.

Hoestgekome?
Nou, er was een zwembad met een apart gedeelte, afgeschermd met schuifdeuren, naar het glijspektakel met verschillende adrenaline verhogende glijbanen waarbij je kon kiezen tussen een makkelijke en moeilijke afdaling al naar gelang van je te wensen 'kick'.
De eerste keer liepen we daar over de vloer in blijde verwachting van het nemen van een spannende hindernis; een glijbaan met 4 personen in een grote knalgele tractorband. Die band was al een spektakel op zich; na de uitvoerige veiligheids instructies mochten we (met veel moeite) plaats nemen. En dan krijgt de band een zetje en glijdt het gevaarte met een noodgang naar beneden. Een noodgang? Jazekers, en zelfs met 1 moment waarbij je denkt dat het hele spul over de kop gaat. dan zakt niet alleen je hart maar ook de rest van je naar je voeten (wegens gebrek aan schoenen)
Om naar het startpunt te komen moesten we aardig wat trappen oplopen, met de band naar beneden gaat in nog geen 5 seconden en dan sta je dus na te trillen bij de uitgang van het bandencircuit, met het besluit dat dit een 1-malige actie was.
Maar goed, dat was dus eerder op de dag, nu zijn we (mijn oudste kleindochter en ik) een paar uur later weer bij die schuifdeuren aangekomen in de stille afwachting van het afdalen op een (niet zo spannende) glijbaan met een band voor 2 personen, dat kunnen we allebei wel aan, hoewel mijn kleindochter daar zelfverzekerder over is dan ik.
Door de openstaande schuifdeur zet ik 1 stap en daar gaat mijn linkerbeen onderuit, gevolgd door de rest van mijn lijf. Het glijspektakel begint dus veel te vroeg en bovendien te onverwachts. Met een harde smak beland ik onvrijwillig op de harde en natte tegelvloer. Ik heb mijn smak opgevangen met mijn linkerhand en dat is nu te voelen.
Ik probeer weer overeind te komen en in een flits zie ik mijn linkerhand, tot vanmorgen zag die er anders uit, zonder een rare kromming, niet zo opgezwollen en met aanzienlijk minder pijn.
Gebroken dus.. Ach, zo voelt dat dus, waar is mijn kleindochter? (later hoorde ik dat ze gelukkig naar haar moeder was gelopen, huilende en geschrokken).
Een vrouw in een bikini knielt bij me neer, nog meer mensen komen 'kijken'. De vrouw stelt zich voor, het woord arts blijft hangen, "aha geluk bij ongeluk" denk ik. ze stuurt iedereen resoluut weg, ruimte om me heen. ze onderzoekt me snel en vakkundig en stelt vast dat er, behalve mijn pols, niets ernstigs is. Ondertussen zijn er 2 badjuffen aangekomen en beginnen met mijn inmiddels, toegesnelde en verontruste, dochter de gegevens door te nemen en de spoedeisende hulp te bellen. Ze doen een badjas om en pakken handdoeken om mij warm te houden en regelen een rolstoel. De arts blijft bij me en spreekt geruststellende woorden zonder vergeten te melden dat mijn pols toch echt gebroken is, daar hou ik wel van; geen valse waarheden.
De 2 badjuffen brengen me via sluip-door weggetjes naar een lift om mij en mijn dochter naar de auto van mijn schoonzoon te brengen, mijn vrouw inmiddels ook gearriveerd.
[afbeelding: entree Ziekenhuis Assen]
Met een kwartiertje zitten we op spoedeisende hulp met zijn vieren, er worden foto's gemaakt van mijn pols (volgens de maakster van de foto's is de plek des onheils 'echt kapot'.) ook hier gewoon zeggen zoals het is, daar hou ik van.
Ik heb wel eens de meest angstaanjagende verhalen gehoord over het 'zetten' van een gebroken arm c.q. been en dat leek me absoluut geen pretje, dus begint het angstzweet in druppeltjes op mijn voorhoofd zich te vormen. Nu naar de behandelkamer en wachten op de arts (zij staat te opereren), deze beoordeelt de prachtige landscape foto's en beslist dan wat het vervolgtraject is in de pijnbeleving.
Na ruim drie kwartier komt een lieve, begripvolle en zorgzame assistente binnen, als ik klaag over koude voeten (welke ik nu wel heb.) haalt zij sokken bij mijn dochter en neemt a passant ook een deken mee. Ze geeft extra pijnbestrijding nadat ik aangaf dat het geen pretje is. de pijn daalt daarna, wat een zaligheid zo'n drug.Vanaf nu is zij mijn Florence Nightingale, alleen het hoofdkapje ontbreekt, ze spreekt geen Engels maar Amsterdams met een Drents accent, leuk. O, ja: ze is ook voortvarend, dat is ook fijn.
Na weer een tijdje wachten verschijnt de arts bij mijn rolstoel, zij geeft me geen hand, ziende dat dit gecompliceerd gaat worden (met mijn rechterhand ondersteun ik mijn linker.)
Na mijn vraag of het netjes gebroken is geeft zij als nuchter antwoord, dat wanneer dat het geval zou zijn, zij nu niet hier hoefde te zijn. Dan kon de gipskamer het ook wel zonder haar af, kijk daar wordt je niet vrolijk van (indachtig de meest verschrikkelijke pijnlijke ervaringen van anderen over botbreuken en het 'zetten' er van.) maar je weet gelijk waar je aan toe bent. Ik word op een behandelinggevalbed gelegd en er wordt een echo van het rampgebied gemaakt, een scheur/breuk wordt voor de buitenwereld zichtbaar..de ahs en ohs zijn niet van de lucht...
Nu krijg ik van deze arts een plaatselijke verdoving in het getroffen rampgebied en gaat de verpleegkundige aan de gang met een Chinees martelwerktuig. Een kous wordt over mijn pols gerold tot aan de elleboog. Mijn drie vingers; duim-wijsvinger en middelvinger worden in een apparaat gezet, mijn elleboog wordt achter een stang vastgezet en heel langzaam wordt het zaakje uit elkaar getrokken. Dat geeft gek genoeg al heel wat verlichting en minder pijn. Zo blijf ik een minuut of wat liggen in spannende afwachting van wat komen gaat.

[afbeelding: Chinese tractie, Ziekenhuis Assen]


Een tweede verpleegkundige komt de ruimte binnen en knielt voor me neer naast het behandelbed. De arts pakt mijn pols ver van de breuk vast en de vertrouwde verpleegkundige doet haar best mijn getroffen rampgebied in toom te houden en heel langzamerhand verenigen ze met zijn drietjes de gescheiden botdelen weer met elkaar. Ik voel wat verschuiven in mijn pols maar niet echt pijn (oh, heerlijke drugs, meer, meer meer). Dan schuift men de kous over de breuk en begint men "milieuvriendelijk, want biologisch afbreekbaar" (blauw) gips te boetseren rond het rampgebied.
Nog even met de echo kijken (er komt ook nog een expert kijken) en ze zijn het er over eens dat de breuk 'mooi' gezet is. Das dus een geruststelling maar voor de zekerheid moet toch nog even een 'echte' foto de doorslag geven. Ook die keurt men goed dus kan ik weer huiswaarts: dat wil zeggen, naar ons vakantieverblijf.
En nu zit ik dus met 1 hand dit stukje te typen, een ware hel. hoewel; de pijn van een gebroken pols, das toch andere koek.